8 oktober (Deh Rawood)
Een militair: "Ze gebruiken de weed vooral om touw van te maken hoor meneer."
7 oktober (Tarin Kowt - Deh Rawood)
Voor we mee mogen op een zogenoemde voetpatrouille, krijgen we een verplichte wapenles.
4 oktober (Tarin Kowt)
De Taliban in de directe omgeving lijken talrijker, sterker en brutaler te worden.
3 oktober (Tarin Kowt)
Bij de Nederlanders is de toiletgang vaak een geliefd gespreksonderwerp.
1 oktober (Kandahar)
Kapitein Piet vertelt over de wreedheden van de Taliban.
1 oktober (Kabul - Kandahar)
In het Holland House draaien ze snoeiharde gabbermuziek.
29 september (Eindhoven - Adana)
Een anonieme militair: "Ze wisten vanaf dag één dat het vechten zou worden."
29 september 2006
Eindhoven - Adana
Wat moeten Nederlandse militairen in Afghanistan? En kunnen we er aan wederopbouw doen zoals het kabinet ons wil doen geloven?
Hij mag het niet tegen een journalist zeggen maar hij heeft zich doodgeërgerd aan de manier waarop de politiek tot deze missie besloten heeft. "Niet omdat het zo lang duurde want wij wisten eigenlijk al lang dat we zouden gaan, maar omdat er zo hard geroepen werd dat het een vredesmissie werd. Dat irriteert me. Ze wisten vanaf dag één dat het vechten zou worden. Dat is niet erg maar ben eerlijk. Maar ach, het is mijn werk dus ik zeur niet hoor. Ik hoop alleen dat we 20 december terugvliegen zoals beloofd want dan ben ik met de kerst weer bij vrouw en kinderen."
Een mannetje of zestig, vooral in desert-teneu gehulde militairen wachten op Eindhoven airport, samen met ons al een paar uur op vertrek. Van de aangekondigde briefing komt niets. Toen we aan het begin van de middag, op het afgesproken tijdstip aankwamen om onze bagage in te leveren, was het toegangshek gesloten, een uur later ging het pas open. "Welkom bij de luchtmacht," grijnst een militair als ik 't hem vertel.
"Goedemiddag generaals, dames en heren, uw gezagvoerder op deze vlucht naar Adana is majoor di Geronimo," vertelt de stewardess terwijl we de startbaan op vliegveld Eindhoven op taxiën. We zijn op weg naar Tarin Kowt, Afghanistan.
De eerste stop wordt Oost-Turkije. Vandaar gaan we met een ander toestel naar Kabul waar we volgens schema, morgenochtend vroeg arriveren. Dan stappen we over op een Hercules die ons naar het zuiden, Kandahar brengt. Vanaf de Amerikaanse basis, reizen we dan, waarschijnlijk per helicopter één provincie naar het noorden, Uruzgan.
We hebben een escorte maar weten het nog niet. Boven Duitsland hangen ze ineens aan weerszijden van onze DC10, twee F16 gevechtsvliegtuigen. Het levert mooie plaatjes op. We kunnen de piloten zien zitten. Na een paar uur moeten we onze riemen vastdoen want ze moeten door ons toestel worden bijgetankt en dat kan tot wat schommelingen leiden.
Om 11 uur 's avonds staan we aan de grond. Urenlang wachten we in een door neon verlichte hal op dit Amerikaanse militaire vliegveld. Fotograferen is hier streng verboden wordt ons op het hart gedrukt en "dat kun je maar beter serieus nemen want de Amerikanen zijn erg happig."
Buiten mag gerookt worden maar we mogen niet buiten het hek. Hier komen de eerste verhalen los. Onderhoudsmonteurs van de luchtmacht bevestigen wat ik een jaar geleden als eens hoorde van woordvoerders van militaire vakbonden. Ze draaien, door personeelstekort, te veel van dit soort missies in te korte tijd. Veel van hun collega's stappen over naar de burgerluchtvaart waar het beter verdienen en regelmatig werken is. Een enkele 'die hard' mompelt dat dat nou net is wat hij bij Defensie zo lekker vindt: geen regelmaat.
