8 oktober (Deh Rawood)
Een militair: "Ze gebruiken de weed vooral om touw van te maken hoor meneer."
7 oktober (Tarin Kowt - Deh Rawood)
Voor we mee mogen op een zogenoemde voetpatrouille, krijgen we een verplichte wapenles.
4 oktober (Tarin Kowt)
De Taliban in de directe omgeving lijken talrijker, sterker en brutaler te worden.
3 oktober (Tarin Kowt)
Bij de Nederlanders is de toiletgang vaak een geliefd gespreksonderwerp.
1 oktober (Kandahar)
Kapitein Piet vertelt over de wreedheden van de Taliban.
1 oktober (Kabul - Kandahar)
In het Holland House draaien ze snoeiharde gabbermuziek.
29 september (Eindhoven - Adana)
Een anonieme militair: "Ze wisten vanaf dag één dat het vechten zou worden."
1 oktober 2006
Kandahar
Meer dan tienduizend ISAF militairen zijn gelegerd op de plek waar ooit het grootste vliegveld van Afghanistan gevestigd was. De voormalige terminal ziet er futuristisch uit. Midden op het kamp is, vlakbij het Nederlandse kamp, de zogenaamde boardwalk gebouwd. Een overdekt houten carré van zo'n tweehonderd meter omtrek waar de Amerikanen aan de buitenkant vrachtwagens tegenaan hebben gezet die dienst doen als restaurant of winkel. Er wordt vanaf de schemering druk geflaneerd. In een coffeeshop sta ik in de rij voor het buffet achter de 54-jarige kapitein Piet. "Dit is toch geen oorlog," bromt hij nukkig terwijl hij om zich heen kijkt. "Dit is een kermis, een fabriek."
Zijn verzuchting is begrijpelijk. In Deh Rawod, het Nederlands kampje ten Noordwesten van Kandahar, bestaat dit soort luxe niet. Daar kunnen de circa tweehonderdvijftig Nederlandse manschappen, volgens de kapitein, kiezen uit twee soorten blikgroenten. Hier heb je meterslange buffetten met een keur aan verse salades, fruit en gerechten, ijs zelfs. Maar net toen we vanavond onze borden wilden volscheppen ging het alarm af. Mogelijk een raket op komst. Rennen richting bunker. Het sein veilig komt gelukkig al na een kwartier. Dat betekent dat een patrouille vanuit het kamp de plek bereikt heeft van waaruit de projectielen zijn afgevuurd en heeft vast gesteld dat het gevaar geweken is.
Morgen vliegt kapitein Piet in alle vroegte per helikopter terug naar zijn eenheid. Het liefst was hij er nu al. Hij is een week in Nederland geweest omdat hij zijn kunstgebit bij een val finaal doormidden brak. Twee- componenten lijm bood geen soelaas. Hij moest wel naar Nederland. Hij heeft er de pest in want hij moet hier een nacht doorbrengen. In deze omgeving waar alles schoon en goed georganiseerd is en soldaten in burger over de boardwalk wandelen.
Terwijl hij een shaggie draait, vertelt hij over Deh Rawod waar het buiten een cirkel van vijf tot tien kilometer buiten het kamp levensgevaarlijk is omdat het er wemelt van de Taliban. De vijand die de dorpjes, waar de Nederlanders de 'hearts and minds' van de bevolking proberen te winnen, in een ijzeren greep houden door angst te zaaien. Wreedheid is effectief. De partij die werkelijk wreed kan zijn, is onoverwinnelijk legde Marlon Brando, als kapitein Kurtz uit in Apocalypse Now.
De foto in de krant van een dertienjarig jongetje, opgehangen aan een boom omdat hij voor de Nederlanders werkte. Hij is gemaakt in een dorpje vlakbij het kamp. Het joch is urenlang gemarteld ten overstaan van de dorpelingen. De folteraars hebben, voor ze hem ophingen, zijn neus is afgesneden. We willen hier aan wederopbouw doen maar wie in dit dorp zal er nu nog met de Nederlanders durven samen te werken? Zo lang de taliban hier dit soort gruweldaden kunnen verrichten waarschijnlijk niemand. Wreedheid baart angst en angst verlamt en daarom is wreedheid zo'n eenvoudige doeltreffende methode. We hebben er domweg geen antwoord op, zeker niet zo lang politici in Den Haag op een rose wederopbouwwolk gezeten, eigenlijk niet willen dat onze soldaten hier vechten.
Volgens kapitein Piet komen dit soort wreedheden vaker voor. We horen er in Nederland weinig tot niets over.
De volgende ochtend om zes uur filmen we hem terwijl hij in een gereedstaande Cougar helikoper stapt.
