Print pagina

Verstuur pagina

In bed met defensie

4 oktober 2006
Tarin Kowt

De Taliban heeft nog geen schot in de richting van kamp Holland bij Tarin Kowt gelost. Maar volgens sommigen is dat een kwestie van tijd want in de directe omgeving lijken ze talrijker, sterker en brutaler te worden. We zitten hier 'embedded', ingebed, dat wil zeggen dat de militairen hier onze bewegingsvrijheid bepalen. 

In bed met defensie leidt tot onrustige nachten maar weinig sex. 
Op het kamp mogen we bijna alles filmen. Maar er zijn uitzonderingen: de commando's van de Special Forces. Reden: dat zijn de mannen die in het geheim opereren, vaker vechten dan de rest en in die rol vaak Afghanen of 'gewone' ISAF soldaten uit penibele situaties redden. Ze hebben hun kamp op een afgezonderd plekje dus daar komen we niet met de camera. Wanneer ze zich op de rest van de compound begeven, dragen ze herkenbare hoofddeksels zodat we ze ook niet per ongeluk kunnen vastleggen. 

In bed met defensie,  dan is vreemdgaan met de buren er niet bij. 
Ze willen op geen enkele manier in beeld, de Australiërs. Niets, niemand, niks. Waarom precies is vooralsnog onduidelijk.

In bed met defensie betekent, zo blijkt, dat je de slaapkamer niet uitkomt. 
Want nog een restrictie is dat we feitelijk het kamp niet af kunnen. De situatie buiten de 'muren' is kennelijk te gevaarlijk. Voor Profiel portretteren we kolonel- chirurg Ger Kremer (54). We willen met hem op ziekenhuisbezoek in Tarin Kowt, hemelsbreed amper een kilometer verderop. Maar we kunnen er niet heen. Het zou teveel veiligheidsmaatregelen met zich meebrengen. Want wanneer de Taliban lucht zouden krijgen van het feit dat er een cameraploeg in de stad is, zou ze dat tot een actie kunnen inspireren. De beelden zouden immers de hele wereld overgegaan. Bovendien heeft Mullah Dadullah een hoge Taliban geestelijke, schriftelijk laten weten dat persmensen die met ISAF samenwerken aan 'hun propaganda', een lonend doelwit vormen. Er valt dus geld aan ons te verdienen.

Kremer is al bijna twee maanden hier en de basis niet afgeweest. Dat frustreert de arts. Dit is zijn zoveelste missie maar ook zijn laatste vertelt hij als we hem smorgens om zes uur interviewen terwijl de zon boven de oostelijke bergkammen uitklimt. Hij heeft zijn portie oorlog wel gehad. Bosnië, Irak en nu Afghanistan. "Het lijkt wel of ik er slechter tegen kan dan tien jaar geleden. Het lijkt ook wel of oorlogvoering smeriger wordt. Ik geloof dat mijn beker vol zit."

We liggen met defensie in bed maar we vrijen niet erg bevredigend. 
Binnen de poorten blijven. Dat is voor een televisieploeg frustrerend. We willen laten zien wat er hier aan 'opbouwwerk' gedaan wordt maar verkeren al dagenlang in onzekerheid over de mogelijkheden. De bedoeling is dat we  meegaan op een missie van het zogenoemde PRT (Provinciaal Reconstructie Team) naar een nabijgelegen dorpje. De grote vriendelijke commandant wil er niet met lege handen aan komen. Hij wil er een dag lang een mobiele medische faciliteit inrichten. Twee dagen voor vertrek komt hij me het slechte nieuws zelf vertellen. De tocht is op het laatste moment afgeblazen omdat de veiligheid van het konvooi onvoldoende is gewaarborgd. Hij is zichtbaar teneergeslagen. En zo zitten we eigenlijk allemaal in hetzelfde schuitje dat maar niet varen wil. Of zoals ik iemand om me heen hoor verzuchten: "We moeten roeien met de riemen die we niet hebben."

Net voor ik dit stukje af heb, krijgen we groen licht om met een tweedaagse patrouille mee te gaan. Wanneer precies en waarheen? Dat kan ik u helaas niet vertellen want de 'opsec', 'operational security', verbiedt dat. Kortom, over hoe we hier het bed delen met defensie kan ik u weinig opwindends melden want als het dan zo ver is moet het nog stiekem en zo veilig mogelijk ook. Saai he?

(cameraman Ton van der Plas en geluidsman Mike Dam)