Kabul – Tarin Kowt
28 september 2007
‘Foto’s maken is verboden en vandaag bovendien levensgevaarlijk”, zegt een functionaris van Defensie zonder een spoor van ironie terwijl we op het landingsplatform wachten op vervoer naar de basis van Kabul. Pal naast de DC 10 waar we net uitgestapt zijn, staat een twintigtal SUV’s gereed om de NAVO generaals die bij ons in het toestel zaten weg te brengen. Ze worden bemand door zwaar bewapende militairen. Huurlingen van het Amerikaanse bedrijf Blackwater staan met hun wapens in de aanslag alert om zich heen te kijken. Snelle zonnebril, kaki broek, zwarte bovenkleding en dito blik.
We hebben geluk. In het Holland House op de basis van Kabul worden we ingedeeld in groep 1. Dat betekent over 3 uur een rechtstreekse vlucht naar Tarin Kowt. In de wachtkamer tref ik een tandarts. Hij gaat voor z’n tweede periode naar de Nederlandse basis. Werk genoeg vertelt-ie. Hij behandelt vooral militairen en soms Afghanen. Omdat een consult bij de lokale tandarts zo’n tachtig dollar kost, gaan ze daar zelden heen. Gevolg, verwaarloosde gebitten in monden vol ontstoken tandvlees. “ Meer dan twee Afghanen per dag behandel ik niet. Geloof me, de lucht die uit die monden komt, is soms niet te doen”, lacht ie.
Ton, Mike en ik nemen achter in de Dash, een vliegtuigje met twee propellers plaats. Maar we worden al snel naar voren gedirigeerd vanwege de gewichtsverdeling. Ons scherfvest moeten we op de grond onder onze stoel leggen. Samen met zo’n veertig militairen horen we de captain vertellen dat we onze helm op moeten zetten tijdens start en landing.
Kabul telt naar schatting tussen de twee en half en drie miljoen inwoners. Voor het eerst krijgen we goed zicht op de stad want de Dash klimt uiterst klimt maar langzaam omhoog vanwege de warme ijle lucht. En dus vliegt het toestel een rondje want Kabul ligt in een vallei. We hebben meer dan een kwartier nodig voordat we genoeg hoogte maken om de scherpe bergtoppen over te kunnen vliegen.
Op een hard plastic kaartje staan de veiligheidsinstructies. In de Dash geen opblaasbaar reddingvest voor het geval we in water terecht komen. Mocht dat gebeuren, zo toont de tekening, dient u uw zitkussen van uw stoel te verwijderen en uw armen er om heen te slaan. Ik kijk om me heen. Het schijnt geen van mijn medepassagiers te verontrusten. Logisch, want tussen hier en het zuidelijk gelegen Uruzgan is geen water, alleen maar bergen en woestijnen.
De meeste militairen zijn al in slaap gedommeld. Ik volg. En word pas weer wakker als we in een scherpe bocht naar Tarin Kowt draaien waar we in een stofwolk landen op de strip naast Kamp Holland.
